Orificios nos boligrafos.

Sabiades que o burato da parte superior do tapón dos bolígrafos ten como misión impedir a asfixia se alguén o traga por accidente?

 Moitos bolígrafos teñen no tapón superior un orificio na parte de arriba. Non se trata dun capricho ou dun defecto, é unha medida que evita que se o tragamos nos corte a respiración.
Unha medida sinxela que pode evitar máis dun susto. Aínda que a simple vista lles pareza que resulta imposible respirar por tan pequeno orificio, é suficiente para que entre aire nos pulmóns mentres o atragoado recibe atención médica.
Ou mentres se lle practica a "manobra de Hiemlich". É unha técnica de emerxencia para evitar a asfixia cando se bloquean as vías respiratorias dunha persoa cun anaco de alimento ou outro obxecto. Pódese utilizar de xeito seguro tanto en nenos coma en adultos.
É relativamente sinxela: se o atragoado está consciente, sitúese detrás del e coloque os brazos arredor da súa cintura. Coloque o puño, co polgar cara a dentro, xusto por enriba do embigo da persoa, e agarre o puño firmemente coa outra man.
Tire do puño con forza e abruptamente cara a arriba e cara a dentro para aumentar a presión na vía respiratoria por detrás do obxecto causante da obstrución e forzalo a saír da traquea.
Así que xa sabe, a revisar os seus bolis e, se non teñen o burato, fágao vostede.

Algúns dos alimentos máis adictivos.

Hai alimentos que podemos considerar drogas? Algúns deles actúan directamente sobre o noso cerebro creando unha sensación similar á adicción aos estupefacientes. A pesar de que sabemos que non é bo abusar deles, que nos engordan ou que mesmo poden sentarnos mal, unha vez que empezamos non podemos parar de comelos...

O chocolate é o máis adictivo

As patacas de bolsa

Hamburguesas

Os refrescos azucarados

Os  xeados

Os bolos 

As golosinas

[...]

O café máis caro do mundo, o Kopi Luwak; elaborado con grans que foron dixeridos por un animal.

Esta criatura peluda  parece ter mestura entre un gato e un furón. A civeta sobe as árbores para encontrar os mellores froitos, cómeos, dixíreos e acidentalmente saen os grans de café nas súas feces. Os granxeiros recollen os desfeitos da civeta e levan os grans a unha planta procesadora. Algo dos xugos gástricos no estómago das civetas lle dá ao Kopi Luwak o seu sabor único.

CIVETA ⤴

KOPI LUWAK, O CAFÉ DE CIVETA ↑

Animais estranos...

 Armadillo Rosado

Un dos mamíferos máis raros do mundo, o pichi cego menor é tamén un dos armadillos máis pequenas coñecidos e é un dos únicos mamíferos subterráneos de América do Sur. Pódese encontrar en Arxentina e ten hábitos nocturnos.

O golfiño do Irrawaddy.

Encóntrase nas rexións costeiras de Asia e a India.

Gacela xirafa

Antílope que habita nas rexións áridas de África. A diferenza do mara, fai honra ao seu alcume.

Toupa nariz de estrela.

O nariz deste animal pode non ser a máis bonita, pero é moi útil: Os apéndices que saen serven como órganos do tacto, que compensan a súa falta de visión. A toupa nariz de estrela encóntrase en América do Norte e polo xeral viven preto dos ríos.

Psychrolutes marcidus

A pesar da cara sombría, os marcidus non teñen moito de que queixarse: grazas á súa estrutura física (un pouco menos densa que a auga), este peixe pode flotar sen ter que gastar unha gran cantidade de enerxía. A diferenza da maioría dos peixes,  "peganse" aos seus ovos, sobre os que se sinta ata que eclosionan.

Gerbo

Este pequeno (e de verdade é "diminuto", o seu corpo mide menos de 10 cm) é un roedor saltarin que normalmente se encontra en Mongolia, China e o nordés de África.

Descuberta unha nova augamar xigante de cor violeta.

Ata que foi encontrada hai uns días na costa de Queensland, ao nordés de Australia, non había referencias desta inquietante criatura: unha augamar con tentáculos dun metro de longo, unha enorme umbrela -como se chama a parte superior destes animais- e, sobre todo, unha refulxente cor violeta que non pasa inadvertida.
Pero cando se fixo público o achado, empezaron a xurdir testemuños de avistamentos noutras praias australianas, algúns con foto, que se remontan ao ano 2008.
As miles de bocas microscópicas das súas extremidades, coas que se alimenta de plancto, e outros detalles da súa anatomía emparentan ao monstro violeta co xénero Thysanostoma.
Non obstante, todos os exemplares de Thysanostoma que colonizan as augas australianas son moito máis pequenos e exhiben unha discreta tonalidade beis. Seguramente achámonos ante unha especie descoñecida que empezou a proliferar máis rápido ou se desprazou dende outro lugar por algún cambio nos hábitats do océano Pacífico.

Curiosidades sobre as galaxias.

A vía Láctea:
A Vía Láctea móvese na súa órbita a unha velocidade de 965.000 km/h e o seu período de rotación é de 200 millóns de anos. Isto é, a última vez que completou un xiro, a Terra estaba poboada polos dinosauros.











Millóns de estrelas:

A nosa galaxia está formada por entre 200.000 e 400.000 millóns de estrelas. O Sol encóntrase a uns 28.000 anos luz do centro galáctico, nun brazo menor coñecido como Esporón de Orión








A materia oscura:
Se prescindimos da elusiva materia escura, as galaxias contan con grandes espazos baleiros. Imaxinemos que convertemos unha nunha enorme cesta, e que as súas estrelas fosen do tamaño de laranxas. Pois ben, cada unha destas encontraríase a case 5.000 km da máis próxima










      O supercúmulo de          Virgo:
        Integra máis de 100.000 galaxias.

O terremoto de Nepal cambiou a forma da Terra.

O pasado 25 de abril, o que sen dúbida foi o peor desastre natural en Nepal dende 1934, tivo un efecto directo sobre a forma da Terra. Segundo as investigacións do Earth Observatory da NASA, o terremoto de 7,9 graos na escala Richter, provocou que unha falla situada nos bordos das placas tectónicas da India e Eurasia e de 90 por 30 quilómetros de extensión, se deslizase ata seis metros dende a súa posición inicial...

Pero isto non é todo: outras paisaxes da zona próxima ao centro do terremoto foron levantadas e outros caeron varios metros! 
Segundo esta imaxe facilitada pola NASA, as zonas coloreadas en vermello mostran movementos no chan en dirección ao satélite; as zonas en azul mostran un distanciamento dende o satélite; as zonas sombreadas en amarelo son aquelas nas que non se apreciaron cambios significativos.

Grazas ás medicións do Sistema de Posicionamento Global (GPS) e outros sensores, os científicos puideron confirmar que estes movementos de terra se realizaron cara a abaixo ou cara a arriba, é dicir, diminuíndo ou elevando a superficie da Terra.

Fixen unha presentación con algunhas fotos sobre este desastre natural. Clicka aquí para ver 

Tipos para combatir o insomnio:

 Leite quente.

O leite contén unha hormona chamada melatonina, que se relaciona co sono profundo.

Valeriana.

A raíz de valeriana ten propiedades sedantes, axudar a conciliar o sono e a durmir de xeito máis profundo.

Tila.

Unha infusión desta planta reláxache e axuda a mellorar a calidade do sono. Tamén ten propiedades antiespasmódicas e combate a tensión muscular.

Musicoterapia.

Certa música pode axudarche a durmir mellor, parece simple, pero é efectivo.

O tabaco, café e alcohol son enemigos do sono.

Evita o consumo de café, tabaco ou alcohol polo menos 4 horas antes de irte para a cama. Estas substancias adoitan estimular o sistema nervioso e se as consumes antes de durmir, poden afectar a calidade do teu sono.

A lavanda.

o aroma desta planta axuda a relaxar o sistema nervioso, a combater o estrés e a conciliar o sono.

Así é un paseo espacial visto cunha cámara GoPro.

Os astronautas Barry «Butch» Wilmore e Terry Virts foron os encargados de facernos ver como é unha viaxe espacial en primeira persoa. Para iso colocáronse cámaras GoPro nos seus traxes especiais.
A gravación mostra o paseo espacial dos dous astronautas, invítanos a asomar a cabeza polo espazo e facernos unha idea do que significa moverse con gravidade cero aos arredores da Estación Espacial Internacional (ISS).
Clicka aquí para ver o vídeo.

As formigas urbanas prefiren a comida basura.

"Ás formigas urbanas gústalles o comido lixo"   Así o demostrou unha investigación da Universidade Estatal de Carolina do Norte... O estudo puxo a proba os niveis de isótopos en formigas da cidade de Nova York para determinar a variedade da súa dieta. «Queriamos coñecer máis por que algunhas especies de formigas son capaces de vivir xunto a nós -nas beirarrúas ou nos edificios-, mentres que outras se manteñen nos arredores do ámbito humano»
Os científicos recolleron máis de 100 mostras de formigas, representadas en 21 especies, en ducias de sitios nas beirarrúas, os sitios medianos das rúas e os parques... as especies máis comúns nas beirarrúas e as zonas medianas da cidade tiñan máis altos niveis de carbono -13 que aquelas que se encontran nos parques.

Astrónomos afeccionados captan unha misteriosa nube sobre Marte...

En marzo de 2012, astrónomos afeccionados tomaron imaxes dunha misteriosa nube que emerxía ao amañecer no bordo do disco de Marte.
Científicos da Universidade do País Vasco e o Consello Superior de Investigacións Científicas  decidiron investigar as imaxes e comprobaron que o penacho alcanzou os 500 quilómetros de extensión horizontal.
Na seca atmosfera de Marte formanse delgadas nubes de cristaliños de xeo e dióxido de carbono, o principal compoñente da atmosfera marciana, que en ocasións alcanzan, como máximo, alturas duns 100 quilómetros. As naves espaciais que orbitan o planeta recolleron o proceso.
O contado podría tratarse dunha inusual nube, aquí vos deixo unha foto do sucedido: 

Televisores capaces de notar síntomas de certas enfermidades oculares en como a xente os mira

Unha das causas principais de cegueira en todo o mundo podería ser detectada conforme a como usamos os nosos ollos cando miramos a televisión, segundo un novo estudo.

Os seus autores determinaron que é factible identificar enfermidades como o glaucoma mediante unha análise de mapas dos movementos oculares das persoas mentres miran unha película.

Ante a cantidade enorme de persoas que viven cun glaucoma non diagnosticado, e que só no Reino Unido alcanza o medio millón segundo estimacións recentes, é obvio que a nova investigación e o futuro desenvolvemento de dispositivos "intelixentes" para adaptar ao televisor podería axudar a acelerar o devandito diagnóstico, permitindo aos médicos facelo antes e posibilitando que o tratamento empece antes da aparición dun dano permanente.

O glaucoma, que afecta a 65 millóns de persoas no mundo, constitúe un grupo de problemas oculares que resultan en danos progresivos do nervio óptico que conecta a retina ao cerebro, causando que as persoas perdan gradualmente a visión.

O que fai perigoso ao glaucoma, non obstante, é que este tipo de perda de visión pode ser ao principio moi sutil. As persoas non saben a miúdo que teñen unha perda de visión periférica, ata que os danos son xa moi grandes e os médicos xa non poden facer gran cousa. Debido a isto, o glaucoma a miúdo provoca minusvalidez visual severa e mesmo nalgúns casos cegueira. Os danos, hoxe por hoxe, son esencialmente irreversibles.

(O esquema ilustra como os mapas de certos movementos ocularesdelatadores se construíron a partir, entre outros datos, de como mirou un dos participantes á pantalla na que se mostraba un video.)

Médicos da UNAM desenvolven proteína para neutralizar VIH

Médicos mexicanos están a desenvolver unha proteína sintética que xere unha resposta inmune nas células branco do Virus da Inmunodeficiencia Humana (VIH), revelou un estudo publicado pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) o día en que se celebra o Día Mundial de Loita contra a Sida.
O obxectivo é xerar a través da proteína unha resposta inmune específica nas rexións do virus que funcionan como receptores nas células branco.
En resume; a proteína podería xerar unha resposta inmune nas células branco do Virus da Inmunodeficiencia Humana. 

Orion, o regreso do home ao espazo.

A nova cápsula Orion será o primeiro paso cara á futura exploración humana do Sistema Solar e a primeira vez, dende as misións Apolo, que a NASA parece realmente decidida a que o home volva viaxar polo espazo.

Non haberá tripulantes nesta ocasión, pero si máis de 1.200 sensores a bordo dispostos a captar ata o último detalle do funcionamento de todos os sistemas, dende o despegue ao desencaixamento das distintas fases do foguete, os sistemas de supervivencia, a resistencia do escudo térmico durante a manobra de reentrada á Terra e, por suposto, a amaraxe.

O seguinte voo de proba de Orión non se levará a cabo ata 2018 e a primeira misión tripulada terá que esperar un pouco máis, ata principios da década de 2020, aínda que o seu obxectivo non está aínda de todo claro.

Orión, cuxo aspecto cónico recorda ao das cápsulas Apolo, aínda que nunha versión bastante maior, realizará un voo de catro horas e media, durante as cales se poñerá en ótbita da Terra a case 5.700 km. de altura (a Estación Espacial internacional está a "só" 400 km.) para reentrar despois na atmosfera como un bólido, a máis de 32.000 quilómetros por hora e soportando unhas temperaturas de 2.200 graos centígrados.

Ao final do seu voo, caerá no Océano Pacífico, a uns 1.000 km. das costas de California, onde será recollida e se levará de volta ao Centro Espacial Kennedy para ser examinada a fondo.

O 'espello' que arrefría edificios.

Presentan un material arrefriador ultrafino que podería ser unha alternativa ao aire acondicionado, reducindo o seu consumo enerxético. Por un lado, reflicte a luz do sol que incide no tellado para evitar que quente un edificio, e por outro, traslada ao exterior a radiación infravermella que se acumula no interior.

Conclúe a retirada de combustible do reactor 4 de Fukushima

A operadora da accidentada central nuclear de Fukushima anunciou este martes do mes de Novembro barras de combustible gastado que se encontraban na piscina do reactor 4 da planta, considerado un primeiro paso importante para desmantelar todo o complexo.

Esta operación foi ata a data a máis delicada dende que se desatase en 2011 a peor crise atómica nun cuarto de século a consecuencia de que a planta resultase golpeada por un terremoto de 9 graos Richter e un tsunami posterior.

Os operarios remataron de retirar o martes as últimas 11 pezas de combustible gastado -moi radiactivas- dun total de 1.331 que se encontraban no interior da piscina anexa ao reactor 4, confirmou aEfe unha voceira da operadora da central, Tokyo Electric Power(TEPCO).

Aínda que o reactor 4 non se encontraba en funcionamento cando sobreveu a traxedia de 2011, o edificio que o acolle sufriu unha explosión por concentración de hidróxeno, o que complicou enormemente todo o operativo, que comezou en novembro do ano pasado.

Non obstante, o proceso para retirar combustible das piscinas e os núcleos dos reactores 1 a 3 será aínda máis difícil, posto que estas unidades si estaban a funcionar cando sucedeu o desastre de 2011 e sufriron fusións parciais tras resultar danado o seu sistema de refrixeración.

A semana pasada anunciouse que a retirada de combustible gastado da piscina do reactor 1 se atrasará dous anos, ata 2019, e a do combustible dentro da unidade se postergará cinco, ata 2025, polo temor a que a retirada dunha cuberta que protexe o edificio esparexa po radiactivo polos arredores.

Non obstante, non se espera que estes atrasos afecten ao conxunto do proceso de desmantelamento da planta, que cre que concluirá en torno ao ano 2040.

O accidente en Fukushima foi o peor dende o de Chernóbil (Ucraína) en 1986, e as súas emisións e verteduras radiactivas aínda manteñen evacuadas a miles de persoas que vivían en torno á central, ademais de afectar gravemente á agricultura, a pesca e a gandaría local.

'Agilkia', o lugar do cometa no que aterrará o robot de 'Rosetta'

O robot Philae da nave espacial Rosetta xa non aterrará nun lugar chamado 'J'. Un concurso público para buscarlle un nome máis axeitado a esta localización do cometa 67P/Churyumov-Guerasimenko/Churyumov-Guerasimenko resolveu bautizala comoAgilkia.

Esta ambiciosa misión permitirá á Axencia Espacial Europea (ESA) investigar con gran detalle, e por primeira vez, como é un cometa.

Aos afeccionados á exiptoloxía soaralles este xogo de palabras, poisAgilkia é unha illa do sur do Nilo que acolle a un complexo de templos do Antigo Exipto -no que se encontra o famoso templo de Isis-, trasladados dende a illa Philae a finais do século XX para salvalos dunha inundación provocada pola presa de Asúan.

"E non podería ser un nome máis apropiado", comentou Fred Jansen, director da misión Rosetta. "O traslado dos templos de Isla Philae aIsla Agilkia foi un esforzo técnico ambicioso realizado nos anos 1960 e 1970 para preservar un rexistro arqueolóxico da nosa historia antiga... En oito días, o noso robot Philae despregarase dende a nave en Agilkia. O 12 de novembro, imos intentar unha aterraxe única nun cometa, un esforzo aínda máis ambicioso para desbloquear os segredos das nosas máis remotas orixes," concluíu.

Así, o comité escolleu ao francés Alexandre Brouste como absoluto gañador. Como premio, gozará dunha visita ao Centro de Operacións Especiais da ESA (ESOC), en Darmstadt (Alemaña), para poder seguir en vivo a misión.

Segundo a ESA, Rosetta liberará a Philae ás 9:35 (hora española) do 12 de novembro a unha distancia de 22,5 quilómetros dende o centro do cometa, cunha aterraxe programada que terá lugar enAgilkia sete horas máis tarde. Non obstante, tendo en conta o tempo de viaxe do sinal de Rosetta, ata as 17:00 non haberá confirmación do éxito da misión.

Visitar un asteroide,paso previo para ir a Marte.

Un científico do MIT propón aproveitar o paso próximo de rochas espaciais como preparación para a conquista do Planeta vermello.

Marte é o obxectivo final da NASA, onde pretende chegar en 2035 no que sería o primeiro voo interplanetario para os seres humanos. Pero o camiño a seguir antes do gran logro aínda non está claro. Debemos regresar á Lúa? Dirixirnos directamente a Marte? Ou existe unha terceira opción como paso previo? Richard PÁX. Binzel, profesor de ciencia planetaria no Instituto de Tecnoloxía deMassachusetts (MIT) en Cambridge (EUA), propón na revista Natureaproveitar que miles de asteroides do tamaño dun colector de carga e máis grandes pasan case tan preto como a Lúa cada ano para facer unha excursión previa, e mesmo ir un pouco máis lonxe. Ao seu xuízo, a conquista dunha destas rochas supoñería o mellor adestramento tanto en voo coma en vehículos robóticos, ferramentas e habilidades humanas antes de ir ao Planeta vermello.

Binzel recoñece nun comentario na prestixiosa revista científica a súa oposición frontal á misión da axencia espacial estadounidense para capturar un asteroide no espazo cunha nave robotizada e poñelo ao alcance dos astronautas en 2025, que poñerían visitalo nalgún lugar próximo á Lúa. Ao seu xuízo, a tecnoloxía necesaria para capturar, conter e reorientar un asteroide son «elementos sen saída», que non achegan ningún coñecemento a unha viaxe tripulada de longa duración. Igualmente, non cre que esa misión poida ofrecer importante información nova sobre os perigos dos asteroides, xa que o obxectivo sería de apenas un cuarto de tamaño da famosa rocha que caeu en Chelyabinks (Rusia), demasiado pequeno para sobrevivir ao paso da atmosfera. «E a idea de que poderiamos beneficiarnos no curto prazo mediante a extracción de auga ou combustible para foguetes dun asteroide é demasiado fantástica, debido ao seu custo e complexidade,» subliña.

Para Binzel, a NASA necesita un plan máis pragmático, e os asteroides próximos á Terra son «os máis accesibles chanzos interplanetarios a Marte. Por que recuperar un asteroide cando podemos esperar a que veñan preto de nós?».

O investigador recorda que hai moito onde elixir. Ademais dos mil obxectos de decenas de metros ou máis grandes coñecidos actualmente que pasan a unha distancia dúas veces a que nos separa da Lúa, case 10 millóns máis destes corpos agardan ser descubertos en órbitas que pasan entre a Terra e Marte. Ata agora, detectamos apenas o 0,1% deles.

Con vehículos robóticosUnha vez os seres humanos poidan chegar á órbita dun asteroide, poderán repetir a súa fazaña centos ou miles de veces, o que permitiría un programa constante de exploración espacial desenvolvido entre os anos 2020 e 2030. Para lograr a exploración destes mundos, Binzel cre que farían falta vehículos robóticos operados e ferramentas para permitir traballar os astronautas independentemente do seu tamaño, forma ou xiro, xa que non hai ningunha razón para pensar, que estas rochas teñan unha superficie lisa aceptable para un traxe espacial. Vehículos similares aos utilizados para a exploración baixo a auga poderían ser dirixidos dende o módulo principal da tripulación para levar a cabo investigacións in situ. Cun arsenal de dispositivos de agarre para gañar un punto de apoio necesario para traballar en microgravidade e a capacidade de operar todas as horas necesarias, «a exploración destes mundos podería ser posible».

A partir de aí, poderiamos estender a duración do voo a rangos cada vez maiores. «As primeiras misións poderían durar semanas e non ir moi lonxe, pero excursións posteriores poderían durar meses e ir sucesivamente máis lonxe no espazo, o que demostra que Marte está ao noso alcance,».